możliwości dostępu
polskiego rynku transportowego do rynków międzynarodowych
Bardzo ważnym interesem Polski jest
pogłębienie i rozszerzenie wielostronnej współpracy w ramach europejskiego
rynku transportowego, tym bardziej, że kraje Europy Zachodniej przewidują
wzrost wymiany EWG z WNP i krajami nadbałtyckimi o około 60 %, natomiast
EFTA o około 20 %.
Do pilnych zdań należy zaliczyć:
–
z RFN rozbudowa drogowej i kolejowej infrastruktury
komunikacyjnej na tle usprawnienia ruchu granicznego,
–
kształtowanie nowych stosunków z Litwą, Białorusią,
Ukrainą, Rosją pod względem usprawnienia ruchu granicznego,
–
wspólne przedsięwzięcia z Czechami i Słowacją w celu
usprawnienia tranzytu z Europą Południową,
–
planowanie wspólnych procesów przekształceń
strukturalnych polskiego transportu w celu poszukiwania źródeł finansowania
razem z Francją, RFN, Austrią i Włochami,
–
współpraca w dziedzinie przewozów kombinowanych z RFN i
Austrią.
liberalizacja dostępu do
polskiego rynku transportowego
Jednym z warunków liberalizacji
jest przyjęcie jakościowych wymagań odnośnie zawodu przewoźnika drogowego
według standardów europejskich.
Należy dążyć do wyeliminowania wszystkich luk w polskim
prawie przewozowym po to, aby nie doprowadzić do upadku polskich firm
transportowych wtedy, gdy staniemy się członkami UE. Już od 1993 roku UE
zniosła kontyngenty przewozowe dla WNP a przewozy odbywają się w ramach
udzielanych zezwoleń. Natomiast zasady wykonywania przewozów międzynarodowych
między Polska a krajami trzecimi regulują przepisy prawne, kontyngenty
ilościowe, zezwolenia.
Liberalizacja rynku transportowego wiąże się również z tzw.
zezwoleniami wielostronnymi i mogą starać się i nie tylko ci przewoźnicy,
którzy posiadają tzw. ekologiczny tabor samochodowy, tj. „zielone”
ciężarówki.
Odnośnie norm socjalnych Polska ratyfikowała Porozumienie
Europejskie w sprawie pracy załóg pojazdów wykonujących przewozy
międzynarodowe (AETR), należy jednak stworzyć systemy kontroli postanowień AETR
zarówno co do przewoźników polskich jak i obcych. [4]
